De mok was nog maar lauw, mijn vingers werden er niet meer warm van. Een slok later zag ik een restje suiker op de bodem liggen, roerloos.
Mijn benen veerden op, de bank haalde opgelucht adem. Er was een tijd van komen en een tijd van gaan. Twee gezichten werden even een, ik kuste mijn opa gedag. En dan het onvermijdelijke, een vraag die niet oud leek te worden.
“Hoe oud ben je nu?”
“20 opa.”
“20? Toen ik die leeftijd had… "
en het verhaal begon.
1 opmerking:
en nu dan ook graag dat verhaal dat volgde...?
Een reactie posten