“Toen ik 14 was …
Een schreeuw en een pets, het was weer ochtend. Een hompje brood lag halftriest op mijn bord. Ik moest flink kauwen. Een gedeelte van het taaie hompje nam ik mee. “Opschiet’n Gerrit!” klonk een norse stem. Snel stappend kwamen we vooruit, er moest weer gewerkt worden.
Het gebons kwam ons al tegemoet, elk geluid was een ander apparaat. Weefmachine, touwstopper, draadspanner, spanner, ik herkende ze allemaal. En draad na draad spande ik aan, de weverij moest immers doorgaan.
…ja, we moesten hard werken.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten