Aangekomen trof ik gehijg aan. In, uit,in, uit. Leven was geen leven meer. De dood kwam eraan. Vrede, was er niet. De rust, moeilijk. Ik pakte de trein voor één van de laatste keren. Bewust geen nummer. Bewust geen telefoon. Rust. Ik gunde het hem.
Hij gunde het zichzelf niet. De dood.
Het was er. 3 weken later, een telefoontje. De rust was gekomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten