Joelend sprongen we door de tuin. “Rabarber!!” Het gigantische schilmesje glinsterde in de zon, de rabarber viel ten prooi aan de vraatzucht van neefjes en nichtjes. In een zweem van euforie vluchtten we naar het dichtstbijzijnde station. Een keuken van opa, onze prooi werd ondergedompeld in suiker.
Ik lust geen rabarber.
Wel suiker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten