Het bos schoot aan me voorbij, bladeren kwamen ons tegemoet. De houten wielen knarsten over het zandpad. “’t Is toch niet te geloven dat die moffen ons ’t rubber af hebben gepakt wat jij Gerrit?” “potverdomme” klonk het van de andere kant.
“AUFSTEIGEN PAPIEREN BITTE!!” Metaal op metaal. Geroezemoes. Zenuwen. Geschreeuw en nog meer geschreeuw. Achter de bocht stonden die moffen. “Willem rustig, rustig” met geen geweld werd de dwaas rustig. Voor ik het wist fietste hij me voorbij, het hout knarste naar op het grind.
Dat was de laatste keer dat ik Willem zag.
1 opmerking:
Mooi verhaal Thomas! Zijn "persoonsbewijs" met vingerafdruk hangt hier in het familiekoesterhoekje. Ik moet je toch op één ding wijzen ben ik bang: mijn vader ging er prat op dat hij zijn hele leven lang nog nooit gevloekt had. Daarom zal er iets anders geklonken hebben dan "potverdomme".
Een reactie posten